Geldim ve Kalem Vardı Yanımda
Geldim mutlu yapmak için seni ve kendimi, artık eşitledim seni ve kendimi, baktım her yer sessiz ve kederli tıpkı kalan hayatım gibi, duygularım serzenişli tıpkı benim gibi
Birlikte yürümemizi özlemiş midir şu kaldırımlar, ya da sarılmamızı şu sallanan ağaçlar
Ya da tatlı ve dondurma satmayı şu esnaf
Birlikte usulüne uygun yemek yememizi
Arkadaşımız için gümüş sormamızı
Ben özledim seni ve hep seni
Ben gözledim yokluğunun sesini
Sonucu hep kalbimde taşırken nasılda bekler yalanlarla dolu ben
Bir seçim ikimize de uzakken nasıl mutluluk bizi mutlu eden
Döndüm dolandım tekrar tekrar,
Kaldırım taşları aşındı çıplak taş dan sertleşmiş ayaklarımdan
Köşeler dönsem de sapmadan, yürüsem de yaklaşsam da, olman gereken yerlerde yoksun
Merak yendi ve haber saldım duygularının selametine
Vicdanın kurumuş görmeyeli gözlerinde ki bene
Bu sonuç kaçınılmazmış anladım sonunda yüreğimde
Ne kadar uğraşsam da bulamam eski seni sende
Yenilenmiş her yanın duyguların ve bedenin
Her neyse dedim artık bir dönülmez çizebilmek için
Anlayış çizebilirdin sende kalpsiz insan
Bir adım gelebilirdin dönüp dönüp baktığım an
Yine de sağ ol nezaketi sınırlı insan
Artık eşit, dünya sorunları ikimize
Artık ağırlığı aynı sevgi ve hasretinde
Bekleme beklemem sen ve fiskelerini
Hayal etmem duygusuzluk dolu kabini
Geçmem bir daha fırsat kolladığım sokaklardan
Yemem içmem işim biter ben gider, ölsem de kalırım karnım yapışkanlığı